Η σελίδα χρησιμοποιεί cookies για καλύτερη εμπειρία περιήγησης.

Καθηγητης Ψυχιατρικης Παυλος Σακκας EVENTS@ATHENIAN No2

Δημοσιεύτηκε από perivolaropoulou 03/07/2017 0 Σχόλια

Την Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017 ο Καθηγητής του Πανεπιστήμιου Αθηνών, ψυχίατρος Παύλος Σακκάς και συγγραφέας του βιβλίου "η Ψυχιατρική Αλλιώς " συζήτησε μαζί μας στο ATHENIAN SCIENCE BOOKSTORE. Το θέμα ήταν: «Που πήγαν τα καλά νέα; Οδηγός Επιβίωσης σε ένα γκρίζο περιβάλλον» Απολαύσαμε την συζήτηση πίνοντας δροσερή σαγκρία και νιώσαμε πολύ καλύτερα όταν μας έδωσε αρκετές ιδέες για το πώς να διαχειριστούμε τις δυσάρεστες σκέψεις, που μας δημιουργούν οι καθημερινές δυσκολίες.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κου ΣΑΚΚA περιληπτικα:

 

Υπάρχει ελπίδα για καλά νέα; 

Οδηγός επιβίωσης σε ένα γκρίζο περιβάλλον

 

Παύλος Σακκάς

Καθηγητής Ψυχιατρικής, Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ

Συγγραφέας του βιβλίου “η Ψυχιατρική αλλιώς”

 

            Η σύντομη απάντηση στο ερώτημα είναι όχι. Γιατί δυστυχώς τα κακά νέα είναι αυτά που μένουν στην Ιστορία. Τα “μαύρα πανιά” έγιναν νονοί του Αιγαίου πελάγους! Αν είχε βάλει λευκά πανιά ο Θησέας, κανένας δεν θα θυμόταν σήμερα τον Αιγέα!

            Ο σημαντικότερος μάντης της αρχαιότητας, γνωστός από την Ιλιάδα, ο Κάλχας χαρακτηριζόταν ως “Μάντης κακών”. Αναρωτιέμαι γιατί αλήθεια δεν υπάρχει “μάντης καλών”; Γιατί απλούστατα προστρέχουμε στα μαντεία όταν μόνο όταν αντιμετωπίζουμε κίνδυνο. Επομένως τα μαντεία μιλούν, όπως είναι αναμενόμενο, για δυσοίωνα μελλούμενα.

            Πρέπει να γνωρίζουμε ότι όλα τα ζώα είναι ευαίσθητα στα σήματα του κινδύνου. Η έγκαιρη αναγνώριση του κινδύνου αποτελεί μια εξόχως επιβιοτική ικανότητα.

            Επομένως για να ερεθίσουμε και να διακινήσουμε το ακροατήριο απλά χρειάζεται να φωνάξουμε: “λύκοι στα πρόβατα”. Αντίθετα η μελωδία της φλογέρας του βοσκού δεν διακινεί το κοινό! Άλλωστε εάν ο βοσκός φωνάξει “όλα καλά”, η αναμενόμενη απάντηση είναι “ και τι μας νοιάζει;”

            Επιπλέον τα σήματα κινδύνου δεν προκαλούν εθισμό. Πάντα προκαλούν διέγερση. Ο εφησυχασμός στην φύση είναι συνυφασμένος με απώλεια, με τον θάνατο. Ο εφησυχασμός είναι χαρακτηριστικό του γήρατος, όχι της νιότης. Επομένως δεν υπάρχει ελπίδα να οδηγηθούμε σε ομαδική νιρβάνα, παρότι αυτό δηλώνεται ότι είναι το ζητούμενο από όλους.

            Οφείλουμε επομένως για αυτοσυντήρηση, για να μη κάψουμε τις κεραίες μας που προσλαμβάνουν τα σήματα κινδύνου, να σκεφτόμαστε πέρα από τους συναγερμούς. Να απομονώνουμε κάθε αρνητικό σήμα και να του δίνουμε την πραγματική του διάσταση και όχι κάθε σήμα να μας παρασύρει σε συνειρμούς γενικότερης καταστροφής.

            Να βάζουμε δηλαδή το μυαλό μας να δουλεύει, όταν ακούμε κάτι μαύρο και να ψάχνουμε διόδους διαφυγής και όχι να αφηνόμαστε να μας παρασύρει το ρεύμα απαισιοδοξίας και απελπισίας. Και μη ξεχνάμε ότι η απελπισία είναι μια αρρώστια, δυστυχώς μεταδοτική. Επομένως απαιτεί απομόνωση. Γι’ αυτό τον λόγο αποφεύγω να βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση, γιατί ξέρω ότι θα ακούσω μόνο μαύρα, απαισιόδοξα νέα.

            Ακόμα γίνομαι καχύποπτος με αυτούς που τα μεταδίδουν. Αναρωτιέμαι τι σκοπεύουν να κερδίσουν από τον φόβο μου; Γιατί πάντα κάποιοι κερδίζουν από τον πανικό. Όπως λέει και ο λαός: Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Άλλωστε πολλά παιχνίδια της ζωής μοιάζουν με τον μουτζούρη. Μας αγχώνουν και κάποιοι κάνουν την δουλειά τους. Μη ξεχνάμε ότι μια ομάδα σε πανικό μπορείς πιο εύκολα να την κατευθύνεις, χωρίς αντιστάσεις. Επομένως μη τσιμπάμε το δόλωμα του πανικού και της απελπισίας. Αντίθετα ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε τον δικό μας παράδεισο.

            Μια ισχυρή άμυνα αποτελεί η φαντασίωση του χειρότερου προσωπικού σεναρίου που θα μπορούσε να μας συμβεί. Τι θα μπορούσαμε να πάθουμε; Ποια θα ήταν η χειρότερη καταστροφή για μας; Αυτό λοιπόν το σενάριο φανταστείτε και προσπαθήστε να βιώσετε και τους τρόπους διαφυγής από αυτό. Αυτό θα σας δώσει το αίσθημα ότι ό,τι και αν συμβεί, όσο κακό και αν είναι, πάλι θα τα καταφέρω και θα επιβιώσω.

            Και πάνω από όλα μη ξεχνάμε ότι κάθε φορά, μετά από κάθε καταστροφή, έρχεται η γαλήνη. Επομένως το ζητούμενο κάθε φορά είναι η επιβίωση. Μη ξεχνάτε ότι όσοι Γερμανοί επιβίωσαν της καταστροφής του πολέμου, απόλαυσαν την ευημερία που ακολούθησε.

            Ένα άλλο σύνθημα που πρέπει να ενστερνιστούμε είναι ότι “κάθε εμπόδιο για καλό”. Να προσπαθούμε δηλαδή να βρίσκουμε κέρδος, από κάθε αναποδιά που μας τυχαίνει. Αν γυρίσουμε στο προσωπικό παρελθόν μας σίγουρα θα βρούμε αρκετά παραδείγματα που το υποστηρίζουν.

            “Μη στεναχωριέσαι για κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις”. Χαλάρωσε και προσπάθησε να το ευχαριστηθείς. Όταν περάσει η καταστροφή θα διηγείσαι τις εμπειρίες σου. Άλλωστε “ότι δεν μας σκοτώνει, μας δυναμώνει”.

            Τα καλά νέα τα φτιάχνουμε μόνοι μας. Ανοίγοντας το φίλτρο αναζήτησης της σκέψης μας. Η κατάθλιψη, όπως γράφω και στο βιβλίο μου, κλείνει το φίλτρο και εστιάζει τις σκέψεις μας μόνο στα αρνητικά. Αντίθετα πρέπει να προσπαθούμε να βλέπουμε και πράγματα που υπάρχουν δίπλα μας και δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Αυτά που προσπερνάμε και δεν τους δίνουμε σημασία.

            Κάποιοι που αντιμετώπισαν το φάσμα του θανάτου, άλλαξαν τις αξίες τους. Ένας καρκινοπαθής μου έλεγε ότι μετά την διάγνωση άλλαξε ο τρόπος που έβλεπε την ζωή. Ας σκεφτούμε λοιπόν σαν ετοιμοθάνατοι. Αυτό τελικά μας κάνει ψυχικά άτρωτους.

            Ο Διογένης δεν ήθελε τίποτε παραπάνω από αυτά που είχε. Αντίθετα ο βασιλιάς συνεχώς φοβάται μη χάσει το βασίλειό του. Συχνά φοβόμαστε μην χάσουμε αυτά που δεν χρειαζόμαστε. Ζούμε σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία. Σε καμιά περίπτωση βέβαια δεν πρεσβεύω ότι πρέπει να βγούμε στο περιθώριο της κοινωνίας. Αλλά όμως να μη στεναχωριόμαστε αν δεν μπορούμε να αποκτήσουμε ότι μας σερβίρουν ως απαραίτητο. Ούτε ακόμα να μισούμε όσους μπορούν να το αποκτήσουν. Γιατί το μίσος μας κάνει κακό.

            Νιρβάνα, αυτοσυγκέντρωση και ηρεμία. Ψύχραιμη αντιμετώπιση της καθημερινότητας. Συχνά με ρωτάνε: “Μα πως μπορείτε γιατρέ να είστε τόσο ήρεμος;” Τους απαντώ ότι “απλά βάζω το ρολόι μου 5’ νωρίτερα. Έτσι δεν αγχώνομαι. Στην κίνηση τραγουδώ. Παρατηρώ τι γίνεται στα άλλα αυτοκίνητα γύρω μου. Φτιάχνω με το μυαλό μου σενάρια. Και σκέφτομαι ότι αν δεν είχε κίνηση, απλά θα πήγαινα πιο γρήγορα στον προορισμό μου. Αλλά ποιος αλήθεια είναι ο προορισμός μου; Η Ιθάκη μου; Πιστεύω ότι ο προορισμός της ζωής μου είναι να μαζεύω εμπειρίες.

            Και η κρίση μου προσφέρει μοναδικές και πρωτόγνωρες εμπειρίες. Αυτό τελικά αποτελεί το καλό νέο.

Ευχαριστώ

 

Σχολιάστε